آهوی غمگین به ترانه های گرگ ها دل نده!!

آهوی تنها

دل به ترانه های گرگ نده

از واژگان کثیف ِ عاشقانه

دامن به آغوش ِ پلنگ نده!

آنان به کشتن ترانه می نوازند

آن دندان به جگر خورده ها

به کشتن ماه به ماه ِ آغوشت

فرهاد ترین ِ نقاب ها

و کاوه ترین ِ درفش ها را

اختیار کرده اند

و مرگ را در چنگ ِ آغوشهایشان

به رنگ نامردی و بردگی و اسارت تیز نگهداشته اند

تا از گیسوانت هزار شب ِ سیاه ببافند

که در سینه ات،

هزار هزار عقرب ِ تنهایی

ریشه کند تا با پای خویش

به مسلخ ِ حیا آن تنها حالت ِ واقعی ِ عشق

دوان دوان بروی!

به بکارت اشک در زلال ِ شوق

به صریح ترین لحن ِ صداقت

با تو سخن می گویم

باور کن که در آغوش ماهیان ِ لیز

جز غرقابه ای تلخ

پایان ِ کار ِ حتی کلاغهای ِ آخر قصه هم نیست

بگذار از شعر بگذریم

که اینروزها بسیار شعر

مرداب ِ تلخ ِ خوش سیمایی شده است

که به شکار ِ آهوان

با نیلوفرهای فریب

به هوای دامن سروده شده!

باور کن

فرهاد، اگر فرهاد بود

خواستگاری ات می آمد!

از هرزه لودر بازی های فتوشاپی

بیستون در نمی آید...

به من اعتماد کن

که درین عاشقانه سوختن

هوای دریدن ِ دامنت را ندارم

به من اعتماد کن

من تنهایی را نه اینکه می شناسم

زندگی اش کرده ام!

باور کن تنهایی در میان یک صدف

به از خزیدن بر سنگهای لجن گرفته ی مرداب!

باور کن آهوی ِ آفتاب مهتاب ندیده

تو بیشتر از عروسکهای خیمه شب بازی

عشق را...

نه اینکه فقط می فهمی ها، نه!

تو خود ِ خود ِ عشقی

پاک و مقدس و دست نخورده...

مبادا گذر به بازار ریا و خیانت بیاندازی

تو خود ِ خود ِ معنای امیدی!

مبادا امید بذر ِ هویت ِ گرگهای خبیث بشود!

که بی تو و بی نجابت ِ تو

این دنیا به لعنت خدا هم نمی ارزد

حمید طاهری (فلانی)

هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم...