هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم

راضی بودی که تا از چشمانت الکل کشف می کردمدر تق تق قدمهایتچخماق خورده، گـُر می گرفتمحتی خیام هم در ابروان کشیده اتبه هوش می آمدچه برسد به فهم که در دیدگانتمن چون ابوریحان گِرد بودن زمین را می دانستمو چو سربازان ِ گمنام ِ کوروش نقشه ی تمام دنیا را داشتماما ز هر طرف که می دویدمبه تو می رسیدمو عجبا که نه گالیله و نه پینوکیو نمی فهمند که مرکز جهان درست در مسیر قدمهای توستتویی که پوریای همینجا بودیو در تمام دنیا تختی تر از تو نبودتویی که هزار سعدی در چشمانت عاشق شده بود و حافظانگشت و انگشترت را فال د...

ادامه مطلب